Hoxe Sábado comezou a XIII Asemblea Nacional do BNG. Unha oportunidade estupenda para toparse con  vellos compañeiros nacionalistas as que se lles perde a pista co tempo. Un momento tan boi coma calqueira outro para recargar as pilas, porque sabes que non estás só, que non és unha triste minoría que sempre nada a contra corrente, complicándose a vida cada vez que expresa a súa opinión discordante coa “tendencia”. Iso é ser e sentir o BNG, polo menos até non hai moito tempo.

Ésta é a miña sétima Asemblea Nacional. Semellan poucas, mais son máis da metade para alguén que ainda non acadou a cuarentena e mira decorrer a treintena con tranquilidade. A de Ferrol fora tranquila e se debatían entelequias namentres a organización medraba sin aspiracións reais a governos institucionais. A de Ourense foi a do punto de inflexión, debate sin rencores, máximo teito eleitoral e a Declaración de Barcelona. En Coruña comezou a quebra, as posibidades de acadar incluso a Presidencia da Xunta eran máis que reais e o “Quintanismo” marcaba o seu nacemento. Nadie o sabía daquela. En Compostela o “retiro dourado” para Beiras mascárase internamente e non tiña porqué haber problemas. Era o tempo da “renovación”, mais tamén foi o do declive. E entonces voltamos a Compostela mediante o método do delegado. Alí a división era patente, organización versus institución. Novos elementos quería facer patente o seu oco nun momento en que a perda de rumbo do BNG era patente, pero o culpable sempre era o mesmo. Aquel ambiente descrito no primeiro parágrafo convertéuse para moitos nun enrarecimento no trato, dun desconfiar do próximo e nun confiar o dito polo alleo, nomeadamente medios de prensa para nada afíns coas teses politicas do BNG. O inimigo na casa.

Así, a XIII Asemblea Nacional do BNG ten que marcar un novo punto de inflexión. Lanzóuse un órdago público que ten que ser resolto para centrarse no verdadeiramente importante: adicarse a transformar a sociedade.

Hoxe, durante os turnos previos á aprobación do informe de xestión poidemos escoitar as opinións de máis de cincoenta militantes. Uns máis críticos coa “corrente oficial” e outros cansos dos “discordantes”. Hai cansanzo na militanza en canto a que se aireen as controversias que, por outra banda, logo non se tratan nin expoñen nos órganos internos da Fronte. Moitos militantes siguen co medo á “U”, como si ésta fose unha sorte de entelequia, lenda urbana ou superstición que sempre ha de perseguir ao BNG ata a súa cura mediante a extirpación.

Falóuse da “maioría do 51%” e de “aniquilación das minorías”, obviando o que o transcurso das votacións deixou patente: Máis do 66% da militancia presente (a que non asistiu ela saberá porqué demanda debate e logo non participa del) aprobou o informe de xestión. Antes do debate en comisións a organización aceitou ou transaccionou a maioría de enmendas apresentadas. As dúas correntes minoritarias e críticas na prensa e nos tempos próximos a asembleas nacionais adicáronse a apresentar votos particulares descartados logo para a apresentación conxunta dunha enmenda á totalidade, para acto seguido deixar de apresentar calqueira enmenda ao texto maioritario.

Cabe reseñar a especial responsabilidade do Movemento Galego ao Socialismo. Apresentaron voto particular e o mantiveron na Asemblea Nacional, mais tamén apresentaron enmendas ao texto orixinal para o seu debate. Iso é exercer o dereito ao debate e iso son ganas de acadar consensos. O demáis son novamente entelequias para xustificarse. Falo de reclamar debate e non participar del. Falo de solicitar asemblearismo e logo ningunealo con ausencias. Falo de predicar a democracia interna e logo pretender impoñer un sentir minoritario en base a determinadas “efectividades electorais”.

Non se trata máis que de enfrontar dous xeitos de ver o obxectivo político. Fronte ao resultadismo e a pretensión de mudar as cousas desde as institucións (comezar a casa polo tellado) atópase a pretensión do reforzamento da organización, a consolidación do discurso, co fin de transformar a sociedade para que acepte as bases políticas que promulga o BNG desde a súa fundación, sin ter imprescindiblemente que pasar esa fórmula pola consecución de cada vez máis cotas de poder en forma de representación institucional. Trátase de distinguir un BNG de “mais institución” ou de “máis organización”.

En fin, mañá será un longo día. Só desexar que de volta a casa as diferencias se esvaezan e todos volten a remar para o mesmo lado. Acabáronse as bromas. O resultado será común a todos e a todas. Non estaría de máis que a maioría da militancia explicitáramos esa vontade antes de averiguar o resultado.

Abandono a xeira de crónicas destes días para falar de algo tan serio como unha medida fiscal. Pode que a moitos non lle importe tal medida, pero é significativa de cara ónde imos si realmente non acabamos por organizarnos para pór fin a esta tolemia que é a sociedade política actual. E falo en primeira persoa do plural porque sigo firmemente convencido de que a sociedade é a que ten que producir o cambio no seu conxunto. Sin mudar a sociedade non se pode transformar ningunha estructura.

Onte me chegou a nova de que o Governo Central establecía unha reducción do IVE para a compra de vivenda nova, quedando éste no 4% até finais de ano. O máis sorprendente é que hai 13 meses ese mesmo governo estableceu unha suba do IVE reducido do 7% ao 8%. Cando o BNG demandou no Congreso dos Deputados que se establecese unha exención para as vivendas protexidas, o Governo dixo que diso nada. É seguro que moi pouca xente coñeza estes detalles, principalmente porque os medios de comunicación actúan como altofalantes dos partidos que impulsaron a súa creación. Xa que logo, o BNG só podería ter presenza no Xornal.

Entonces, no 2011 o PSOE de José Luis Rodríguez Zapatero e Alfredo Pérez Rubalcaba deciden axudar dalgún xeito aos provocadores da maior crise financieira, e que non tardará moito en ser social, desde a Segunda Guerra Mundial. Bancos e promotores inmobiliaros resultan beneficiados desta medida e o Governo nin siquera lles esixe un tope no prezo de venta. Moi axiñamente se apresuraron a eliminar as axudas directas pola adquisición de vivenda protexida cando as cousas viñeron mal dadas, pero no momento en que o sector inmobiliario está nunha posición débil, o paso non é reformalo e adaptalo ás verdadeiras necesidades da sociedade, sinón que se lles da folgos para retornar ao punto que provocou a actual situación. É un bucle no que se empeñan en non sair porque así uns poucos se siguen lucrando co timo da estampita namentres a maioría se volve tolo por poder acceder a un dereito que se supón garantido pola Constitución Española.

Desta, os particulares que se creeron as milongas de que comprar un piso era mellor inversión, por ser máis segura e de maior rendabilidade, que os fondos de inversión ou a bolsa e que agora se atopan cunha vivenda en propiedade que non precisan, para o que non hai mercado e cun prezo que nadie pagaría si non estivese nun éxtase do “gaña cartos polo mero feito de ter cartos”, ven como desde o Governo non se conta co seu problema pero sí que se actúa en favor dos grandes especuladores. E porqué é isto así? Porque o IVE só se aplica na primeira venta dun inmoble. As seguintes transmisión están gravadas polo impostos de Transmisións Patrimoniais.

E non podo deixar de analizar este tema sin pór un exemplo global e imparcial para que todos xuzguen por sí mesmos:

Pepe acaba de cumprir 25 anos, ten moza desde hai 3 e leva traballando 2. Como todo bo fillo de veciño, considera que reúne as condicións necesarias para poder independizarse e comezar a facer vida coa súa moza, abandoando o fogar dos seus pais. Nun primeiro momento comeza a visitar inmobiliarias co fin de atopar un pequeno apartamento dun dormitorio no que comezar a experiencia. Os prezos son elevadísimos, a metade do seu salario se vai só no aluguer. Consulta cos seus pais e éste lle dicen: “Todos dicen que polo que pagas de aluguer te comprar un piso, ¿porqué non ves si atopas algo en venta? Ademáis, cando queiras vendelo para mercar outro máis grande, revalorizarase e o venderás por máis cartos do que o mercaches.

Primeiro erro: As hipotecas estaban moi baixas porque os tipos tamén o estaban, os diferenciais eran irrisorios porque existía moita competencia e os prazos se foran aumentando progresivamente dos habituais 20 ou 25 anos ata os 35 ou 40 anos. Pero é que para poder acceder a unha vivenda que tivese unha hipoteca parella a o prezo dun aluguer, o comprador debería desembolsar como mínimo uns 40.000 €, dos que Pepe non dispoñía. Naqueles intres se podía acceder a unha vivenda protexida de tres dormitorios con mellores condicións económicas que as citadas, pero nadie as construía. Xa que logo, Pepe mercaría unha vivenda dun dormitorio a prezo de tres dormitorios protexido, cun esforzo económico que supoñía que os seus pais lle prestasen cartos ou se metese nun préstamo persoal a pagar durante a construcción da vivenda. O banco aquí actuaba “axudando” a Pepe cun préstamo ponte, así durante a construcción non pagaba máis que xuros e logo o capital se sumaba á hipoteca. O resultado era que Pepe comezaba a pagar unha hipoteca cunha cota superior á prevista (e ao prezo de aluguer co que se comparaba inicialmente) e nunha vivenda que cubría a garantía hipotecaria cáseque no 100%. O peor era que si co aluguer tiña que dispor do 50% da súa nómina, agora xa superaba o 65%. Menos mal que tiña a nómina da súa moza, pero iso sería nos primeiros anos, logo todo irçia costa abaixo e celebraría o éxito da operación.

Segundo erro: Pepe se creeu que cando quixera vender a súa vivenda ésta valería máis, pero nadie lle dixo e non se deu conta de que a vivenda que quixese e necesitase mercar para sustituir á que vendía tamén sufriría esa revalorización. Xa que logo, acceder a unha vivenda de maiores dimensións e que cubrise as necesidades da súa unidade familiar íalle supoñer un esforzo ainda maior que coa compra do seu pequeno apartamento.

O resto da historia xa é máis que coñecida por todos e todas. Non só non se revalorizou a súa vivenda sinón que a burbulla inmobiliaria estoupou, o Euribor subiu e durante meses tivo que facer mil números para chegar a finais de mes. Ao final tivo que renegociar a hipoteca co banco para axustar a cota. Hoxepaga o mesmo que hai catro anos e ainda por riba o prazo da hipoteca aumentou. Pero o peor non é iso, acaba de recibir a carta de despido e comezará a percibir o paro. Qué vai pasar si lle pasa o mesmo á súa moza ou se lle acaba o paro e non atopa un novo traballo?

Namentres, hai quen sae na prensa decindo que non hai demanda de vivenda protexida e que a súa construcción lastra a posibilidade de construir vivenda “libre”. Nunca un adxetivo foi de uso tan inapropiado como éste.

Pero ese pasado e aqueles tempos gloriosos non dan nin quitan razóns. Beiras hai tempo que ten acusado o escaso respaldo que a militancia lle deu cando lanzou un pulso á Executiva Nacional. Lamentablemente, éses que tanto abrían a boca situándoo nun pedestal, á hora de darlle un respaldo cando o precisaba, calaron ou simplemente non apareceron.

Tamén numerosos militantes e simpatizantes se deixaron guiar polos cantos de serea de persoeiros alleos á familia nacionalista. Eses persoeiros decían onte que era preciso que Beiras se retirase e que había que renovar a portavocía, porque el restaba avance ao BNG e ao cambio necesario na Xunta. Cando se produxo o cambio, mudóuse o discurso e pasóuse ao de que Beiras era un baluarte que non se podía ignorar e que as súas verbas eran sabias. Porqué ese cambio de opinión? Si analizamos os momentos e os discursos só existe un nexo común: A UPG. Dóelle a moitos que todavía exista xente que crea que as políticas transformadoras se podan realizar, que crean que a utopía pode ser posible. Pero o que máis lles doe a moitos é que nese reflexo se pode ver que os que queren acaparar o voto da mal chamada “esquerda” defenden ao fin e ao cabo políticas neoliberais, encubertas da tamén mal chamada “socialdemocracia”.

Visto así, o curioso é que Xosé Manoel Beiras é a personaxe política con máis ideas transformadoras e sociais do panorama galego. A súa permanente presenza no Foro Social así o atestigua. É chocante, xa que logo, o seguidismo que adoita realizar das proclamas de Máis Galiza.

O feito é que nun proceso no que se somete a votación un acordo, a parte que obtén un vinte por cento non pode decir que a parte que obtén o cincoenta por cen está a “impor” o seu criterio. Ou algo me perdín ou nun proceso democrático triunfa a decisión maioritaria. Xa sabemos que o consenso é o ideal, pero tamén sabemos que non sempre é posible.

Análise aparte é o eterno debate do asemblearismo. Debo recoñecer que fun un fiel seguidor do mesmo, até que puiden comprobar que na pasada Asemblea Nacional houbo máis presenza da militancia que na edición anterior. Isto pode facer concluir que si na vindeira Asemblea Nacional se retornase ás portas abertas a toda a militancia, a loxística sería desquiciante. Pero tamén é certo que para a vindeira Asemblea Nacional o debate non é ése, hai consenso en que debe haber un delegado por militante. Xa veremos qué asistencia se produce e qué grao de tensión lle acompañará.

En conclusión, Xosé Manoel Beiras ten un ego tan inmenso que non entra na mesma sala que outros persoeiros destacados do BNG. Leva moi mal que as súas teses non sexan comparrtidas pola maioría social do BNG até tal punto que na pasada Asemblea Nacional preferiu negarse ao consenso coa ApU para non darlles folgos, reforzando ao grupo que o ninguneo e lle negou a presenza que se merecía.

O futuro do BNG está no debate interno e na proxección ao exterior de unidade, pero para iso debe aceptarse que a posición maioritaria é a común e os renglóns torcidos, si ben poder ter cabida, non poden deturpar o discurso acordado pola militancia.

Ademáis, hai moitos militantes e dirixentes locais que poden pasar anos sin falar de política interna. O seu é o munipalismo (odio ese concepto, pero acae perfectamente neste caso), pero cando se aproxima unha Asemblea Nacional énchelles a boca para denunciar falta de participación.

Non podo negar que isto non tería sido posible sin as novas tecnoloxías. Pero de pasar a escribir ou reenviar un correo electrónico ou clicar nun “Asistirei” no FB a sair á rúa e mostrar públicamente o enoxo había un paso que eu, descreido a base de levar paos día sí e día tamén, pensaba que non ía producirse. Bendito equívoco.

Cheguei iniciada a asemblea e non puiden comprobar si se falaba do debate que se produxo entorno a si se debe prohibir ou non unha chapa no perfil do FB por ser dun partido político. Sempre me gustou aquela proclama revolucionaria da que se quizo apropiar o PP: “Prohibido prohibir”. O meu blog naceu co nome de “Coa Estrela na frente” porque estaba farto de que se me etiquetase alí a onde fose e se me xuzgase precisamente por iso. Eu non me avergoño do que són e nin se me pasaría pola cabeza coartar as manifestacións públicas da súa ideoloxía a outras persoas.

A base de debatir e debatir (deben correxirse as recurrentes descalificacións e insultos dalgúns) comprendín perfectamente o medo dos acampados, pero de ahí a censurar a imaxe dun perfil… paréceme excesivamente paranóico. Gustaríame ter tirado unha foto na Farola de Urzáiz de tres persoas, unha co pin do PSOE, outra co pin do PP e unha co do BNG sobre una pancarta que dixera: estamos fartos da falsa democracia. Pero respeto as opinións contrarias. O caso é que cando cheguei puiden comprbar como había xente con camisolas do Che Guevara, gorras cunha enorme estrela vermella e mesmo un vello cartaz de NUNCA MAIS e a nadie me pareceu que lle molestara. Perfecto, a dureza seica que queda reservada para escribir no FB.

Escoitei con atención as diferentes intervencións, unhas máis afortunadas que outras, pero temos que entender que é o povo sin preparación o que tivo que sair ás rúas. Pedir a un pai de familia que traballa de 8 a 8 que ainda por riba teña facilidade de palabra ante as masas xa é excesivo. O mesmo me sucede a mín, a miña personalidade introvertida impídeme sair a coller un micrófono e expoñer as miñas inquedanzas ante tantos descoñecidos, algo insólito para alguén que traballa tanto en colectivos moi numerosos. E no apartado de vivenda tiña moito que decir, pero non tiña nada preparado e ese pudor me impediu actuar. Tentarei correxilo con traballo e colaboración.

Por iso mesmo incrementóuse a miña desilusión polo rápido que se pasou polo problema da vivenda, un eixo fundamental que está garantido no artigo 47 da Constitución Española. Algo similar sucedeu coa separación de poderes, pero é que é un tema o dabondo complexo como para deixalo en mans de xuristas experimentados.

Apreciei importantes contradiccións que supoño que se irán correxindo co tempo. Por exemplo, unha persoa falou de que estaba canso de ir ao Concello e que nadie lle atendera, para deseguido propugnar a reducción de cargos públicos. A menos cargos públicos, menos capacidade de atender á cidadanía. Non é un problema de cantidade sinón de calidade. Un político non é malo polo feito de ser político, sinón pola mala execución das súas responsabilidades. Eu falei con Alcaldes que non saian do despacho por atender aos cidadáns, o que lle impediría seguramente estar noutros lugares onde defender os intereses dos seus representados ou mesmo patearse o seu concello para palpar as demandas a pé de rúa.

Gustóume a proposta de unificación de concellos. Hai por ahí un blog veciño que o demandou máis dunha vez. Curiosamente o BNG o levaba como proposta na campaña das pasadas Autonómicas. Pero é que moitas demandas de DRX son bases programáticas do BNG e se teñen debatido en máis dunha Asemblea Nacional. Pero iso seica está mal visto porque pode resultar partidista. Pois claro, só faltaría que a aquel que leva anos predicando no deserto se lle pegue un cobadazo e se lle diga: tí cala que agora vou eu. Pola contra, non observei ningún movemento no BNG para tentar apropiarse do “movemento” (xa recalquei varias veces que non me gusta esa palabra, pero non atopo outra, cando a atope a mudo), pola contra no pasado outros movementos teñen tentado apropiarse da capacidade de traballo e compromiso dos militantes do BNG para sacar tallada publicitaria. Alédome de que neste caso non sexa así e respeto a opción do desmarque.

Outra contradicción é que se critica a corrupción e mala xestión dos políticos e logo se propugna a xestión pública como forma de prestación de servizo. Líbreme o Demo de que eu defenda políticas privadas da xestión, só introduzo unha variable mixta: Si público é a xestión por parte dun estamento político, mal, si privado é a xestión duns poucos amigos dos que conforman o estamento político, tamén mal. Os conceptos así entendidos de público e privado deben descartarse e adoptar un novo concepto. O público é aquelo xestionado pola cidadanía en colectivo: cooperativismo, señores. E diso eu podo falar algo, polo menos no tocante á vivenda. Privado tamén é o cooperativismo.

Si extrapolamos este concepto á banca, falamos de cooperativas de creto e da orixe das caixas. Pero non nos enganemos, a perda de xestión colectiva das caixas non é culpa da banca nin dos políticos, foi dos cómodos aforradores que querían que outra persoa lles fixera o traballo. Por iso delegaban o voto nas asembleas, o que acabou por quitar o poder de decisión ao povo, por inacción deste.

Iso mesmo se pode decir da xestión do monte. Decir que está abandoado non é certo nin tampouco culpvo a de ningún político. Novamente foi a sociedade a que se acomodou e non se preocupou de formarse para poder tomar as decisións oportunas que beneficiasen ao colectivo.

Sí que é culpa dalgúns políticos a contínua defensa do individual sobre o colectivo. Iso túmbase cunha frase moi empregada nas asembleas das cooperativas e colectivod nas que participei: OA busca do beneficio ao colectivo redunda no beneficio ao individuo. Pola contra, a busca do beneficio individual perxudica ao beneficio colectivo e finalmente no propio.

Outro debate que non me gusta. Que si se é de esquerdas ou de dereitas. DRY busca a transformación como xeito de mellorar as cousas. Iso é progresismo, pero non como concepto apropiado por determinados partidos que se consideran de esquerdas. Trátase de efectivizar políticas transformadoras que redunden nunha mellora das condicións de vida da cidadanía, sobre todo da máis desfavorecida. Etiquetar iso como de dereitas ou de esquerdas é como tentar etiquetar un gol pola escuadra como ser do Barça ou do Madrid. Pois eu són do Celta e do Dépor, carallo.

Ben, como reflexión na Xornada de Reflexión non está nada mal. Quedáronme moitas cousas no tinteiro, pero xa é tarde de máis como para repasar o texto. Por algures teño un pequeno borrador dun manifesto en favor da terceira vía fronte ao público e ao privado. Verei si o atopo e retomo o traballo nel.

O meu plan é iniciar dous temas novos no 2011: “Receitas” e ”Unha vía alternativa”.

O primeiro é autodefinitorio. Gustaríame incluir as receitas de cociña que máis uso e os experimentos exitosos que acabo levando á mesa.

O segundo é un proxecto a longo prazo que pretende ser aberto. Trátase dunha serie de textos que pretende ser un manifesto en favor dunha nova forma de organización social, descartando a social-democracia e o liberalismo. Soa pretencioso, non si?

Agardaba que fora a carreira que puxese a Vettel ao fronte do Mundial e vai e sucede o peor. O mellor é que isto vai facer mudar moito as cousas en Red Bull. Teñen que decidir si apostan pola xuventude do vai facer historia na F1 ou por un piloto veterano ao que lle queda moito na Gran Circo. Si Vettel non vai estar cómodo en Red Bull vanlle sobrar equipos que o queiran.

De F. Alonso pouco se pode decir, salvo que xa tardou pouco en comezar a dubidar do seu coche. Ónde estan aqueles que decían que el evolucionaba o coche como nadie, que o binomio Alonso-Ferrari ía ser imparable? Sin Alonso, Renault crece como ningunha escudería. En Mclaren non encaixou e en Ferrari vai polo mesmo camiño. As mellores escuderías acáenlle demasiado grandes e o mito de que é o mellor piloto da F1 cáese por momentos.

O último comentario é para o Kaiser, está a pouco de acadar o primeiro podio do seu retorno. Non creo que poida loitar polo campionato, pero está a demostrar que co traballo constante se logran obxectivos. Ánimo Schummi.